jakie to proste

oczyma wyobraźni

w skamieniałej formie przemyślenia

przyjrzeć się życiu odbitemu w lustrze

anonimowość sytuacji

podczas, gdy temperatura rośnie

setki pytań rodzi, jak płynąca woda

która szuka drogi wyjścia

jestem tuż obok

przemoknięty od łez

z pośpiesznie wypisanym adresem

czekając na szczęśliwe zakończenie

uszczęśliwiony marzeniami

wychodzę na spotkanie

towarzyszącej drodze śmierci

która ocali moje życie

11 luty., 2010 r.