ROZDZIAŁ DRUGI

Spotkanie z nieznajomą.

- Jestem tobie wdzięczna, że tu stoisz.

Doszedł mnie głos kobiecy dochodzący z prawej strony,

gdzie w mroku widać nikłe zarysy teatru im. Wojciecha

Bogusławskiego. Anonimowość sytuacji i słyszalny szept, ułożył najrozmaitsze warianty chwili, korzystając z powtórzonego słowa wypowiedzianego w ciszy;

- Jestem tobie wdzięczna. Powtórzyła to tak, jakby przypominała nam ostatnią rozmowę, której nigdy przedtem nie było.

Wahałem się; między ucieczką do parku a spontanicznym pójściem do domu- nie oglądając się za siebie.

Jednak po chwili zamyślony nad swoim postępowaniem, obejrzałem się spokojnie w jego stronę.

Zobaczyłem piękną postać. Cudownie ubraną kobietę w jasny prochowiec przewiązany popielatym paskiem, bez klamry o jasnych blond włosach, trzymającej w lewej dłoni niedopalonego jeszcze

papierosa .

Uderzyło mnie dziwne jej spojrzenie i niczym się nie zrażając powiedziałem głośno;

- Zaskoczyła mnie Pani – i pokornym wzrokiem spojrzałem w jej twarz, nie tracąc pewności siebie, ponieważ pragnąłem zaskoczyć ją od pierwszych słów.

- Tak, zauważyłam twoje zdziwienie – odrzekła i bez żadnego wstępu natychmiast - dodała.

- Widziałam, jak rozmyślałeś o czymś, lub o kimś i tak byłam

podekscytowana, że postanowiłam z tobą chwilę porozmawiać, oczywiście jeśli tylko pozwolisz.

W tym momencie powróciłem do rzeczywistości. Zewnętrzne formy przyjęte przez świat, nie były już dominujące nad moim życiem, więc użyłem siły perswazji.

- Dlaczego ja? Bez urazy, ale my się przecież nie znamy.

- A więc boisz się. Tylko tyle potrafisz? Pretensjonalnie rzekła, by po chwili mogła zapanować cisza.

Pomyślałem sobie wtedy;

- Cóż właściwie miałbym do stracenia i tak bez specjalnego celu chodzę po ulicach w rozmyślaniu i dla zabicia ponurego czasu.

Niemniej jednak; jej głos, oraz osobisty wdzięk i zachwycająca bystrość umysłu, pasowała do kobiety moich marzeń. Pomyślałem sobie wtedy, że; szczęśliwi ci, co potrafią przekroczyć barierę dźwięku i czasu a ja chcąc się podporządkować przemianom, jakie niesie z sobą czas, powinienem wykorzystać naszą nową znajomość.

Trzymając w niepewności, zawieszoną w próżni  - powiedziałem.

/ FRAGMENT/

Ocalić od zapomnienia

Do późna walczyłem z myślą. Zastanawiałem się:

… nad wyliczanką słów a milczeniem treści,

by nie pominąć tego, co najważniejsze…

Bowiem, to, co najważniejszym jest, to nasza przeszłość,

która pyta nas o miłość w imię dalszej przyszłości.

Fragm. z książki P.T. „Alicja”