Późnym wieczorem przekraczałem granicę bułgarsko – turecką, bez paszportu i w strachu. Brudny i głodny od dwóch dni szukałem pomocy, lecz nikt nie zechciał się pochylić nad moim losem. Ze współczuciem spoglądali, jak na rumuńskiego turystę, obszarpańca i brudasa a ja zakrywszy głowę ramionami, pytałem o drogę. Elektryzująca myśl zamieszkująca we mnie podpowiadała mi, że nie wszystko jeszcze jest stracone, lecz jak bezpański pies, bez tożsamości i pochodzenia przyjmuję to, czego wcześniej bym nie przyjął.

Niezbyt szczęśliwy, jako polski emigrant usunięty politycznie w cień niepotrzebny nikomu szukałem pomocy bliźnich, nowego domu.

Odcięty od świata, osaczony turecką filozofią życia w czasie rzeczywistym pomyślałem o nowym życiu, o życiu i nowej radości:

*

Droga przez mękę

równiną poprzez trawy i step

monotonną przekraczając prędkość

kuszony

przebiegiem zdarzeń

nie myślałem o postoju

lecz o scenie

w tańcu wirowym derwiszy

wśród handlarzy oferujących pamiątki

wykrzykujących ceny

za moje życie

pośród obcych ruin

pośród wzgórz

nieszczęśliwy płaczę

falujące obrazy odległych dni

stały się bramą

bramą moją do Azji

Pionierska myśl, oraz  wszystkie niemal sentencje i przysłowia przeszły mi przez głowę. Kolorowe obrazy z przeszłości nabrały nowych kształtów. Wzbogacony o nowe słownictwo wyrażałem myśli swoje i to, że jestem polakiem, prostym człowiekiem odrzuconym.

…Jeśli masz życie własne we własnych rękach

to masz siebie bez wichrów i burz…

( i tym cytatem rozpocząłem swoje nowe życie.)

/ FRAGMENT /